Εναλλακτικές θεραπείες

Αλλες συμπληρωματικές ή εναλλακτικές θεραπείες όπως:
Προλοθεραπεία, Yoga, Αρωματοθεραπεία, Ρεφλεξολογία, Αγιουβέρδα, 
Ομοιοπαθητική, Οστεοπαθητική, Μαλάξεις, Χειροπρακτική,
Μουσική θεραπεία, ΤΕΝS κ.λπ. 
Κάθε χώρα αξιολογεί διαφορετικά κάποιες θεραπείες και τις ονομάζει εναλλακτικές ή συμπληρωματικές θεραπείες. Στη Βρετανία θεωρούν ότι η αρωματοθεραπεία, η αγιουβέρδα, το Yoga, το Shiatsu, η ρεφλεξολογία, η υπνοθεραπεία, το massage, η φυτοθεραπεία και άλλες ανήκουν στην ομάδα των παραϊατρικών θεραπειών που χρησιμοποιούνται για την θεραπεία του πόνου. Στις ΗΠΑ η βελονοθεραπεία, η θεραπεία με χορό, η μουσική θεραπεία, το massage, η χειροπρακτική, η ομοιοθεραπεία, το yoga, η οστεοπαθητική, η φυτοθεραπεία, η κινέζικη ιατρική, η χαμηλών συχνοτήτων θεραπεία με laser είναι γι’ αυτούς οι εναλλακτικές αναλγητικές θεραπείες.
Οπως φαντάζομαι έγινε κατανοητό ότι το θέμα δεν έχει κλείσει και θα συνεχίζεται για αρκετούς αιώνες ακόμη.
Η επανορθωτική θεραπεία – (Προλοθεραπεία (Prolotherapy). 
Η επανορθωτική θεραπεία (reconstructive therapy) ή Prolotherapy (Proliferative Injection Therapy) είναι ένα είδος εναλλακτικής ή συμπληρωματικής ιατρικής μεθόδου για την αντιμετώπιση του πόνου. Οσοι την εφαρμόζουν πιστεύουν ότι πολλές φορές ο πόνος των διαφόρων τενόντων, μυών κ.λπ., οφείλεται στην αστάθεια της δομής τους από την διάσπαση των κολλαγόνων ινιδίων τους που έχει δημιουργηθεί από κάποιο τραυματισμό. Αυτός είναι και ο λόγος που ενίουν τοπικά διάφορες ουσίες όπως δεξτρόζη, γλυκερίνη, λιδοκαίνη, φαινόλη κ.ά. σε μια προσπάθεια να δημιουργήσουν μια ελεγχόμενη φλεγμονή που θα αποτελέσει ερέθισμα για την αναγέννηση καινούργιων κολλαγόνων ινιδίων, οπότε θα σταματήσει η αστάθεια και θα παρέλθει ο πόνος. Η θεραπεία αυτή έχει χρησιμοποιηθεί για την αντιμετώπιση χαλαρών ή τραυματισμένων συνδέσμων, τενόντων, αρθρώσεων κ.λπ. σε περιπτώσεις οστεοαρθρίτιδας, οσφυαλγίας, καρπιαίου συνδρόμου και άλλων παρόμοιων καταστάσεων.
Η τεχνική είναι σχετικά απλή και η διάρκεια εφαρμογής της διαρκεί μέχρι την αποθεραπεία του ασθενούς, επαναλαμβανόμενη  ανά 3 έως 6 εβδομάδες, με συνεχώς μειούμενες δόσεις του φαρμάκου που έχει επιλεγεί.
Μια ανασκόπηση στις Cochrane reviews to 2004 που προσπάθησε να αξιολογησει την θεραπευτική αξία της μεθόδου στη χρόνια οσφυαλγία από την ανασκόπηση της βιβλιογραφίας,  κατέληξε στο συμπέρασμα ότι δεν υπάρχουν επαρκείς αποδείξεις ότι οι ενέσεις της επανορθωτικής θεραπείας μόνες τους προσφέρουν καλύτερα αποτελέσματα από τις ενέσεις placebo (Dagenais S., et al. 2007).
Παρ’ όλα αυτά άλλες μελέτες αναφέρουν καλά αποτελέσματα σε περιπτώσεις αρθριτίδων και τραυματισμένων τενόντων. Αλλωστε η μέθοδος δεν προκαλεί σημαντικές ανεπιθύμητες ενέργειες παρά έναν μικρής διάρκειας τοπικό πόνο και δυσκαμψία (Reeves K.D. and Hassanein K.M. 2003).
Ιστορικά η μέθοδος εφαρμόστηκε για πρώτη φορά από τον Ιπποκράτη ο οποίος εισήγαγε καυτές βελόνες για την αντιμετώπιση των τραυμάτων των αρθρώσεων των στρατιωτών. Περί το 1800 μια παρόμοια μέθοδος εφάρμοζαν οι χειρουργοί για την σταθεροποίηση των κηλών. Η μέθοδος καθιερώθηκε από τον Gustav Anders Hemwall το 1950, ο οποίος ανακοίνωσε  την εφαρμογή της με πολύ καλά αποτελέσματα σε 10.000 περιπτώσεις.
Το 2009 η Αμερικανική Εταιρεία Πόνου απέρριψε την μέθοδο αυτή σαν  αναποτελεσματική θεραπεία για τις περιπτώσεις χρόνιου πόνου των αρθρώσεων και των παραρθρικών μορίων, ενώ αντίθετα, η Αμερικανική Εταιρεία Ορθοπεδικών αποδέχεται ότι η Prolotherpy έχει κάποια δράση σε συνδυασμό με άλλες μεθόδους και για επιλεγμένες περιπτώσεις!
 
Yoga 
Ο χρόνιος πόνος είναι γνωστό ότι προκαλεί ανατομικές αλλαγές στην φαιά ουσία του εγκεφάλου λόγω της διεγερσιμοτοξικότητας των νευροδιαβιβαστών, όπως έχουμε περιγράψει στο Γενικό Μέρος αυτού του βιβλίου. Σύμφωνα με την American Pain Society η Yoga μπορεί να προλάβει και πιθανώς να ανατρέψει αυτές τις διαταραχές.
H Catherine Bushnell, PhD, Division of Intramural Research, National Center for Complementary and Integrative Health, NIH, ανακοίνωσε σε μία συνεδρίαση της American Pain Society ότι σε μελέτες που έγιναν σε ποντίκια αλλά και ανθρώπους με μαγνητικές τομογραφίες, οι αλλαγές της φαιάς ουσίας σε περιπτώσεις χρόνιου πόνου έγιναν ορατές και κλινικά εκφράστηκαν με γνωσιακές διαταραχές, άγχος και κατάθλιψη. Η ίδια πιστεύει ότι η εφαρμογή της Υoga έχει την δυνατότητα να ανατρέψει αυτές τις αλλοιώσεις (American Pain Society. Yoga and chronic pain).
Υπάρχουν διάφορα είδη γιόγκα που μπορεί να εφαρμόσετε ανάλογα με το προσωπικό σας προφίλ και τις απαιτήσεις σας όπως:
Η Ashtanga Yoga. Ιδανική για να βελτιώσετε τις αναπνοές σας.
Η Bikram Yoga. Περιλαμβάνει 26 στάσεις σε πολύ θερμό δωμάτιο.
Η Hatha Yoga. Την χρησιμοποιούν οι αρχάριοι.
Η Iyengar Yoga. Χρησιμοποιοεί και διάφορα βοηθήματα και αυτή είναι χρήσιμη σε αρχαρίους και άλλες όπως: η Power Yoga, Iyengar Yoga, Kripalu Yoga, Kundalini Yoga κ.ά.
Σε μία πολύ πρόσφατη (7/2016) μελέτη που έγινε στις ΗΠΑ αξιολογήθηκε η χρησιμότητα της Yoga από τους ίδιους τους δασκάλους της. Στη μελέτη συμμετείχαν 966 πιστοποιημένοι δάσκαλοι οι οποίοι έχοντας σαν βάση ένα κοινό ερωτηματολόγιο, απάντησαν, σε μια σειρά ερωτήσεων. Τα αποτελέσματα της έρευνας ήταν πολύ ενδιαφέροντα, διότι όλοι συμφώνησαν ότι για να αξιολογηθεί σωστά η Yoga θα πρέπει να δημιουργηθούν κατάλληλες κατευθυντήριες οδηγίες αφ’ ενός για τις πιθανές παθήσεις που έχει κάποιο αποτέλεσμα και αφ’ ετέρου για τους τρόπους εφαρμογής της, ιδιαίτερα σε παθήσεις που έχουν σχέση με τον οξύ και χρόνιο πόνο. Οι μέχρι σήμερα μελέτες στηρίζονται σε προσωπικά κριτήρια και είναι αδύνατον να αξιολογηθούν (Ross A., et al. 2016).
Αρωματοθεραπεία 
H αρωματοθεραπεία είναι μια μέθοδος της εναλλακτικής ιατρικής που χρησιμοποιεί διάφορα αιθέρια έλαια από φυτά για να επιτύχει κάποια σαφή θεραπευτικά αποτελέσματα ιδιαίτερα σε περιπτώσεις χρόνιου πόνου. Τα αιθέρια έλαια αναμιγνύονται με κάποια άλλη ουσία (έλαιο, οινόπνευμα κ.ά.) και μετά απλώνονται απλά στο δέρμα ή σε συνδυασμό με μαλάξεις, είτε εισπνέονται ή τέλος ανακατεύονται με νερό μικρών δεξαμενών όπου ο ασθενής τοποθετείται για κάποιο χρονικό διάστημα. Η μέθοδος ξεκίνησε από την Ευρώπη περί το 1900 μ.Χ.
Η λογική στην οποία στηρίζεται αυτή η μέθοδος είναι ότι το άρωμα των διαφόρων αιθέριων ελαίων ερεθίζει τις νευρικές απολήξεις του βλεννογόνου της ρινός και τα ερεθίσματα που καταλήγουν σε ορισμένες περιοχές του εγκεφάλου, μπορούν είτε να τον διεγείρουν είτε να τον καταστείλουν. Αλλοτε αλληλεπιδρούν με διάφορες ορμόνες και ένζυμα του οργανισμού επιδρώντας και μεταβάλλοντας την αρτηριακή πίεση και τους καρδιακούς παλμούς.  Η αρωματοθεραπεία χρησιμοποιείται είτε για την αντιμετώπιση του στρες και της κατάθλιψης, είτε του χρόνιου πόνου. Στην πρόσφατη ή παλαιότερη βιβλιογραφία, η αρωματοθεραπεία έχει χρησιμοποιηθεί για την αντιμετώπιση των γυναικολογικών πόνων της περιόδου, της εγκυμοσύνης και του τοκετού παρ’ όλο που μερικά αρώματα όπως του κέδρου, του δενδρολίβανου και του φασκόμηλου μπορεί να κάνουν συσπάσεις στην μήτρα. Γενικά πρόκειται για ασφαλή μέθοδο και θα πρέπει να είμαστε προσεκτικοί όταν την συστήνουμε σε άτομα με αναπνευστικά προβλήματα (π.χ. άσθμα ή ΧΑΠ) ή δερματικές αλλεργίες.
Τον Ιούνιο του 2016, η Cochrane, ο μεγαλύτερος και εγκυρότερος, μη κυβερνητικός οργανισμός του κόσμου στην αξιολόγηση των κλινικών μελετών ασχολήθηκε με την αρωματοθεραπεία και τον συνδυασμό αρωματοθεραπείας με μαλάξεις σε καρκινοπαθείς. Η αξιολόγηση περιελάμβανε την δυνατότητα της μεθόδου αυτής να βελτιώνει τον πόνο, το άγχος, την κατάθλιψη και το στρες των συγκεκριμένων ασθενών.
Οι ερευνητές αναζήτησαν όλες τις μελέτες που αφορούσαν την αρωματοθεραπεία αλλά και την αρωματοθεραπεία σε συνδυασμό με την μάλαξη, σε όλες τις βάσεις δεδομένων που υπάρχουν στην βιβλιογραφία. Ανευρέθησαν ελάχιστες μελέτες που θα μπορούσαν να αξιολογηθούν με αυστηρά επιστημονικά κριτήρια και αρκετές ικανοποιητικού επιστημονικού επιπέδου. Τα τελικά συμπεράσματα των ερευνητών ήταν ότι « Ούτε οι μαλάξεις, ούτε η αρωματοθεραπεία μόνες τους ή σε συνδυασμό φαίνεται να βοηθούν τους καρκινοπαθείς με χρόνιο πόνο. Θα χρειασθούν πολλές ακόμη μελέτες να γίνουν για να εξαχθεί κάποιο σαφές συμπέρασμα (Shin E.S., et al.  2016).
Ρεφλεξολογία 
Η ρεφλεξολογία είναι μια από τις εναλλακτικές θεραπείες και ανήκει στην ομάδα των θεραπειών που χρησιμοποιούν την μάλαξη. Οι ρεφλεξολόγοι πιέζουν και μαλάσσουν τα αντανακλαστικά σημεία (reflexology points) στις παλάμες και τις πατούσες, σε μια προσπάθεια να κάνουν βιο-φυσιολογικές αλλαγές στο σώμα.
Οι ρεφλεξολόγοι πιστεύουν ότι το άκρο πόδι αποτελεί ένα μικρό χάρτη ολόκληρου του σώματος που απεικονίζονται  όλα τα όργανα και οι περιοχές του σώματος μας. Η ιστορία της ρεφλεξολογίας ξεκινά από την Κίνα και την Ινδία εδώ και 5000 χρόνια. Στις ΗΠΑ εφαρμόστηκε για πρώτη φορά τον περασμένο αιώνα. Ο μηχανισμός δράσης της ρεφλεξολογίας δεν είναι γνωστός αλλά εικάζεται ότι έχει σχέση με τις ενδορφίνες οι οποίες πιθανόν να εκκρίνονται με την μάλαξη των μυών και των συνδέσμων. Δυστυχώς μελέτες που να αποδεικνύουν την σχέση αυτή υπάρχουν ελάχιστες (Kaada B., and Torsteinbø O. 1989).
Αγιουβέρδα 
Η αγιουβέρδα είναι εκφράζει τον υγιή τρόπο ζωής που πιστεύουν στην Ινδία εδώ και 5000 χρόνια. Τα μέσα που εφαρμώζει η αγιουβέρδα για να επιτύχει τον υγειϊνό τρόπο ζωής είναι οι μαλάξεις, ο διαλογισμός, η γιόγκα, οι διαιτητικές τροποποιήσεις και φυσικά η φυτοθεραπεία.
Σύμφωνα με την φιλοσοφία της αγιουβέρδα δεν πρέπει ο γιατρός να θεραπεύει μόνο τα ενοχλήματα του ασθενούς αλλά και να τον κατευθύνει στο πως θα επιτύχει έναν υγιεινό τρόπο ζωής. Πρεσβεύει δηλαδή μια ολιστική αντιμετώπιση της ασθένειας.
Σύμφωνα με την αγιουβέρδα τα 5 σtοιχεία της φύσης (διάστημα, αέρας, φωτιά, νερό, και γη) συνδέονται στο σώμα με τα τρία βασικά συστατικά του (doshas) γνωστά σαν Vatta, Pitta και Κapha. Η ισορροπία των doshas είναι απαραίτητη για την καλή υγεία.
O αέρας και το διάστημα αφορούν το Vatta, το οποίο ελέγχει τους μύες, τις αρθρώσεις, την αναπνοή και τον καρδιακό ρυθμό. Ακόμη ελέγχει τον άγχος, τον φόβο, τον πόνο και αλλά λειτουργίες του νευρικού συστήματος.
Η φωτιά και το νερό αφορούν το Pitta, το οποίο ελέγχει την πέψη, τον μεταβολισμό, την εξυπνάδα και το χρώμα του δέρματος. Ακόμη ελέγχει τον θυμό, το μίσος και την ζήλεια.
Η γη και το νερό αφορούν το Kappa. H φυσική δομή και το ανοσολογικό σύστημα ελέγχονται από αυτό. Ακόμη ελέγχει την ηρεμία, την συγχώρεση, την αγάπη και την απληστία.
Οι γιατροί που εξασκούν την αγιουβέρδα πιστεύουν ότι η γιόγκα και ο διαλογισμός θεραπεύουν το άσθμα, την υπέρταση και την αρθρίτιδα.
Οταν χρειαστεί οι γιατροί που εξασκούν την αγιουβέρδα θα χορηγήσουν φάρμακα τα οποία προέρχονται κυρίως από φυτά. Τα φάρμακα αυτά μπορούν να προκαλέσουν κάποιες ανεπιθύμητες ενέργειες όπως αλλεργικές αντιδράσεις ή αλληλεπιδράσεις με άλλα φάρμακα της κλασικής ιατρικής. Μια μελέτη διαπίστωσε ότι ένα στα πέντε αγιουβερδικά φάρμακα που κυκλοφορούν στις ΗΠΑ περιείχε ποσόν μολύβδου σε πιθανά τοξικά επίπεδα αλλά και άλλα βαρέα μέταλλα (Saper R.B., et al. 2008).
Ομοιοπαθητική
Η ομοιοπαθητική ιατρική είναι ένας κλάδος της εναλλακτικής ιατρικής που στηρίζεται στην άποψη ότι κάθε σώμα έχει την δυνατότητα να θεραπεύεται από μόνο του. Οι ομοιοπαθητικοί γιατροί βλέπουν τα συμπτώματα σαν εκδηλώσεις της προσπάθειας που κάνει το σώμα να θεραπευτεί. Η ειδικότητα αυτή ξεκίνησε περί το 1700 την Γερμανία και απλώθηκε προοδευτικά σε όλη την υπόλοιπη Ευρώπη. Στηρίζεται στον «νόμο των ομοίων» (Similia similibus curantur), δηλαδή το Όμοιο θεραπεύει το Όμοιο, που είναι η βάση της Ομοιοπαθητικής ιατρικής.
Τα ομοιοθεραπευτικά φάρμακα ξεκίνησαν με την φιλοσοφία ότι δίνουμε στον ασθενή κάποια ουσία η οποία προκαλεί το ίδιο σύμπτωμα με αυτό που έχει, έτσι υποχρεώνουμε το σώμα να αντιδράσει έντονα και να θεραπεύσει το πρόβλημα. Γίνεται μια «δυναμοποίηση» του προβλήματος διαμέσου του ομοιοπαθητικού φαρμάκου. Για τον λόγο αυτό οι ομοιοθεραπευτές δίνουν πολύ μικρές δόσεις διαφόρων ουσιών που προέρχονται από φυτά και μέταλλα, τα οποία αφ’ ενός δεν μπορούν να προκαλέσουν ανεπιθύμητες ενέργειες, αφ’ ετέρου έχουν την δύναμη να υπενθυμίσουν στον οργανισμό την φυσιολογική αντίδραση που πρέπει να εφαρμόσει για να αντιμετωπίσει την πάθηση.
Η ομοιοπαθητική εφαρμόζεται για την θεραπεία, του άσθματος, τις ρευματοειδούς αρθρίτιδας, του ευερέθιστου εντέρου και κάποιων μυϊκών τραυματισμών. Δεν θα πρέπει να χορηγείται για την αντιμετώπιση οξέων καταστάσεων, καρκίνου, σοβαρών καρδιακών προβλημάτων ή σοβαρών και εκτεταμένων λοιμώξεων (Taylor M.A., et al.  2000).
Μέχρι σήμερα παρόλες τις προσπάθειες δεν έγινε κατορθωτό να αποδειχθεί η αποτελεσματικότητα της ομοιοπαθητικής με τις κλασικές διπλές τυφλές μελέτες που εφαρμόζονται για όλα τα φάρμακα. Ισως θα πρέπει γι’ αυτού του τύπου τις μελέτες να εφαρμόζονται άλλα πρωτόκολλα. Πολλοί πιστεύουν ότι τα ομοιοπαθητικά φάρμακα δεν δρουν μόνο με την δύναμη του εικονικού φαρμάκου (placebo). To μέλλον θα μας δώσει την λύση. Μέχρι τότε οι ομοιοπαθητικοί γιατροί θα πρέπει να είναι πολύ προσεκτικοί στην επιλογή των περιστατικών που θα εφαρμόσουν την ομοιοθεραπεία. Οπως εμείς οι κλασικοί, αλλοπαθητικοί γιατροί και τα φάρμακά μας έχουν κάποια θεραπευτικά όρια, έτσι και οι ομοιοπαθητικοί γιατροί πρέπει να γνωρίζουν τα όριά τους. Στο κάτω-κάτω της γραφής όλοι οι γιατροί για το καλό του ασθενούς προσπαθούμε.
Οστεοπαθητική
Η οστεοπαθητική συνδυάζει, σύμφωνα με τους οστεοπαθητικούς, την σύγχρονη ιατρική με με την ομοιοθεραπεία και την χειροπρακτική. Η μέθοδος ξεκίνησε το 1800 στο Kirksville του Missouri, στις ΗΠΑ, από κάποιους γιατρούς που πίστευαν ότι η κλασική ιατρική κάνει περισσότερο κακό στον άνθρωπο παρά καλό και προσπάθησαν να δημιουργήσουν μια νέα ιατρική που θα χρησιμοποιούσε τις δυνατότητες του σώματος να θεραπεύεται από μόνο του. Την ιατρική αυτή την ονόμασαν Οστεοπαθητική.
Τους οστεοπαθητικούς γιατρούς τους ονόμασαν DΟς και η βασική τους φροντίδα είναι να δουλεύουν μαζί με τους ασθενείς. Οι DΟs είναι αναγνωρισμένοι και στις 50 πολιτείες των ΗΠΑ όπου υπάρχουν 20 κολλέγια που δίνουν πτυχίο Οστεοπαθητικής και ήδη 44000 οστεοπαθητικοί δουλεύουν στην χώρα (What is Osteopathic Medicine – AACOM. www.aacom.org/become-a-doctor/about-om).
Σύμφωνα με την φιλοσοφία των οστεοπαθητικών, όλα τα τμήματα του σώματος είναι αλληλοσυνδεδεμένα και επηρεάζουν το ένα το άλλο. Εάν κάποιος επισκεφτεί έναν οστεοπαθητικό π.χ. για κάποια οσφυαλγία, οι εξετάσεις, κλινικές και παρακλινικές, που θα γίνουν, θα έχουν στόχο να διαπιστωθεί, εάν η οσφυαλγία οφείλεται σε τοπικές βλάβες ή είναι αντανακλαστική από κάποιο άλλο μέρος του σώματος. Ετσι ο τελικός στόχος δεν θα είναι μόνο η θεραπεία της οσφυαλγίας, αλλά και η βελτίωση του ανθρώπου συνολικά.
Προσωπικά πιστεύω ότι οι οστεοπαθητικοί έχουν βάλει «τον πήχη πολύ ψηλά». Εάν τα καταφέρνουν, «τους βγάζω το καπέλλο». Πάλι θα πω, ότι σε τελική ανάλυση δεν έχει σημασία η θετική ή αρνητική άποψή μου, αρκεί ο ασθενής να θεραπευτεί και να αισθάνεται καλά! Πάντως ο Dali έλεγε: Οτι το μόνο πράγμα που δεν χορταίνει ο κόσμος, είναι οι υπερβολές!
Μαλάξεις 
Από τότε που εμφανίστηκε ο άνθρωπος η μόνη του αντανακλαστική κίνηση για να αντιμετωπίσει μια περιοχή του σώματός του που πονούσε ήταν η μάλαξη με τα χέρια του. Φαίνεται ότι αυτή η αντίδραση είχε παυσίπονο αποτέλεσμα διότι εξακολουθεί να την εφαρμόζει μέχρι σήμερα παρ’ όλο που υπάρχουν σύγχρονα φάρμακα και τεχνικές. Υπολογίζεται ότι στις ΗΠΑ ξοδεύονται 2 έως 4 δισεκατομμύρια δολλάρια τον χρόνο για μαλάξεις (Imamura M., et al. 2008).
Οι μαλάξεις είναι μια θεραπευτική μέθοδος που γίνεται με τα χέρια και σκοπό έχει την κινητοποίηση μυών και στόχο να βελτιώσει την αγγείωσή τους, να κινητοποιήσει το υγρό  του λεμφικού συστήματος τους και να χαλαρώσει τον σπασμό τους. Στην ομάδα των θεραπευτικών με μαλάξεις ανήκουν: 1) το σιάτσου. 2) η ρεφλεξολογία. 3) η χειροπρακτική και 4) η οστεοπαθητική και άλλες.
Η νευροφυσιολογική ερμηνεία του παυσίπονου αποτελέσματος των μαλάξεων δεν είναι ακόμη γνωστή. Υπάρχουν αρκετά άρθρα στη διεθνή βιβλιογραφία για την έκκριση κάποιων ουσιών με την συμπίεση των μυϊκών ομάδων, όπως ισταμίνης, οι ενδορφινών και πολλών άλλων. Η πιο απλή ερμηνεία όμως για το παυσίπονο αποτέλεσμα των μαλάξεων σε ενδεχόμενο τραυματισμό κάποιας περιοχής του σώματος, είναι αυτή που στηρίζεται στην κινητοποίηση του μηχανισμού της πύλης των Melzack και Wall. Ο τραυματισμός και ο πόνος που τον ακολουθεί οφείλεται σε διέγερση των υποδοχέων του άλγους που ευρίσκονται διάσπαρτοι στο δέρμα και τους μύες. Η άμεση μάλαξη των μυϊκών ομάδων αλλά και του υπερκείμενου δέρματος της τραυματισμένης περιοχής, ερεθίζει και διεγείρει τους υποδοχείς της αφής και της πίεσης. Τα ερεθίσματα που προκαλούνται από τους τελευταίους φθάνουν στο οπίσθιο κέρας του νωτιαίου μυελού και αναμιγνύονται με τα ερεθίσματα του πόνου. Επειδή όμως είναι και ταχύτερα και ισχυρότερα, διότι προέρχονται από εμμύελες κυρίως ίνες, κυριαρχούν, υπερισχύουν και κατακλύζουν την πύλη των Melzack και Wall κλείνοντας πίσω τους την πύλη για τα ερεθίσματα του πόνου. Με τον ιδιο τρόπο ο εγκέφαλος δέχεται περισσότερα μη αλγεινά ερεθίσματα και η αίσθηση του πόνου μετριάζεται. Με αυτό τον τρόπο ίσως δρουν και οι μαλάξεις που εφαρμόζονται για την θεραπεία του χρόνιου πόνου. Εδώ θα πρέπει κάποιος να προσθέσει και το χαλαρωτικό αντιαγχωτικό περιβάλλον που υπάρχει στα συγκεκριμένα κέντρα μαλάξεων. Ανεπιθύμητες ενέργειες είναι σπάνιες και αφορούν κυρίως την επιδείνωση της θεραπευόμενης πάθησης π.χ. της οσφυαλγίας.
Τα αποτελέσματα έχουν περιγραφεί σε πολλές διεθνείς εργασίες και είναι σε μεγάλο ποσοστό θετικά για την παυσίπονη και αντιαγχωτική δράση των μαλάξεων. Παρ’ όλα αυτά, το 2015 ο οργανισμός Cochrane δημοσίευσε μια ανασκόπηση από 25 μελέτες που αφορούσαν 3096 ασθενείς κυρίως με χρόνια οσφυαλγία που υπεβλήθησαν σε μαλάξεις. Το αποτέλεσμα ήταν χαμηλό έως πολύ χαμηλό, κυρίως λόγω της ανακρίβειας των μέσων που χρησιμοποιήθηκαν. Οι ερευνητές πιστεύουν ότι οι μαλάξεις δεν αποτελούν μια αξιόπιστη μέθοδο για την θεραπεία της οσφυαλγίας. Τα όποια θετικά αποτελέσματα που καταγράφηκαν είχαν μικρή χρονική διάρκεια (Furlan A.D., 2015).
Η Χειροπρακτική
Πρόκειται για μια μέθοδο της εναλλακτικής ιατρικής. Ο εκπαιδευμένος χειροπράκτης εφαρμόζει αιφνίδια πίεση στις αρθρώσεις με σκοπό να διορθώσει την δομική τους διαταραχή και να βελτιώσει την λειτουργία τους. Η χειροπρακτική εφαρμόζεται κυρίως σε παθήσεις της οσφυϊκής και αυχενικής μοίρας της σπονδυλικής στήλης.
Η χειροπρακτική εφαρμόστηκε για πρώτη φορά γύρω στο 1880 μ.Χ. και κατόρθωσε να γίνει από τις συχνότερες επιλογές στην εναλλακτική ιατρική. Ιδρυτής της μεθόδου είναι ο γιατρός Daniel David Palmer από το Davenport της Iowa. Στις ΗΠΑ υπάρχουν περί τους 60000 εκπαιδευμένους χειροπράκτες. Υπολογίζεται ότι 1 στους 3 ασθενείς με οσφυαλγία έχει επισκεφτεί τουλάχιστον μια φορά χειροπράκτη.
Σύμφωνα με τις απόψεις της χειροπρακτικής, οι πόνοι της σπονδυλικής στήλης οφείλονται σε υπεξαρθρήματα των σπονδυλικών αρθρώσεων. Στόχος της μεθόδου είναι με τις κατάλληλες μαλάξεις και την κατάλληλη πίεση να ανατάξει τα υπεξαρθρήματα. Ενδείξεις για την αποτελεσματικότητα της χειροπρακτικής υπάρχουν μόνο σε περιπτώσεις οσφυαλγίας, για τα άλλα είδη μυοσκελετικού πόνου χρειάζονται περισσότερες μελέτες.
Μεγάλο πρόβλημα για την απόδειξη της δράσης της χειροπρακτικής είναι η μη ύπαρξη εικονικού φαρμάκου στις σχεδιαζόμενες μελέτες. Η χειροπρακτική είναι αρκετά ασφαλής, ανεπιθύμητες ενέργειες είναι εξαιρετικά σπάνιες και αφορούν: α) επιδείνωση της οσφυαλγίας, λόγω επιδείνωσης της κήλης του μεσοσπονδυλίου δίσκου που προσπαθεί να θεραπεύσει, β) σύνδρομο ιππούριδος και γ) εγκεφαλικό επεισόδιο σε χειροπρακτικές ασκήσεις σε περιπτώσεις αυχενικού συνδρόμου, από τρώση της σπονδυλικής αρτηρίας (vertebral artery dissection). Ασθενείς με οστεοπόρωση, καρκίνο της σπονδυλικής στήλης και νευροπάθειες, καλόν είναι να αποφεύγουν την χειροπρακτική (Newman Tim. 2016).
Μουσική θεραπεία 
Μέχρι σήμερα γνωρίζαμε ότι η μουσική που μας αρέσει μπορεί να μας επηρεάσει θετικά για να αντιμετωπίσουμε μια κατάσταση οξέος πόνου, πρόσφατα όμως ερευνητές από τη Δανία απέδειξαν ότι η κατάλληλη μουσική μπορεί να βοηθήσει ασθενείς που πάσχουν από ινομυαλγία, μια νόσο που εκδηλώνεται με χρόνιους διάχυτους πόνους των μυών και των αρθρώσεων.
Σύμφωνα με τους ερευνητές δύο είναι οι πιθανοί μηχανισμοί με τους οποίους η μουσική μπορεί να επηρεάσει τον πόνο. Ο πρώτος αφορά την αυτόματη έκλυση ενδογενών οπιοειδών, δηλαδή ενδορφινών, κατά τη διάρκεια μιας ευχάριστης μουσικής συνεδρίας και διαμέσου αυτών να επηρεάζεται η ένταση και η διάρκεια του πόνου. Ο δεύτερος στηρίζεται στην απόσπαση της προσοχής του ασθενούς από τα αλγεινά ερεθίσματα και η εστίασή του στο αγαπημένο του μουσικό κομμάτι. Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα την μείωση της ενόχλησης που προκαλούν στον εγκέφαλο του τα αλγεινά ερεθίσματα. Παρ΄ όλο που τα αποτελέσματα τους δείχνουν ότι μάλλον εφαρμόζεται από τον οργανισμό ο πρώτος μηχανισμός, το πιο σημαντικό είναι ότι εάν αυτό πράγματι συμβαίνει τότε με μια απλή, ανώδυνη αλλά κυρίως ευχάριστη μέθοδο, μπορoύμε να μειώσουμε την δόση των φαρμάκων που λαμβάνουν οι ινομυαλγικοί ασθενείς διατηρώντας το ίδιο θεραπευτικό αποτέλεσμα. (Garza-Villarreal E.A., et al. 2014).
Μία άλλη μελέτη σχετική με την προηγούμενη, αφορούσε 200 ενήλικες ασθενείς, διαφόρων ηλικιών που έπασχαν από σοβαρή νόσο με βασική κλινική εκδήλωση τον χρόνιο πόνο. Οι ασθενείς χωρίσθηκαν σε δύο ομάδες, στην μία εφαρμοζόνταν η κλασική θεραπευτική αγωγή και στην δεύτερη η κλασική θεραπευτική αγωγή με την προσθήκη μουσικής. Η μουσική αποτελείτο από 20λεπτη συνεδρία  κομματιών άρπας σε χαμηλή ένταση και ήπιους ρυθμούς. Η αξιολόγηση των αποτελεσμάτων έγινε με ειδικά ερωτηματολόγια πόνου και λειτουργικότητας. Τα αποτελέσματα έδειξαν ότι η προσθήκη μουσικής στη θεραπεία των ασθενών αυτών βελτίωνε σημαντικά την αντοχή τους στον πόνο (Gutgsell K.J. et al. 2013).
Αυτές οι δύο πρόσφατες αλλά και άλλες μελέτες δείχνουν ότι υπάρχουν σαφείς ενδείξεις ότι η κατάλληλη μουσική στον κατάλληλο ασθενή είναι δυνατόν να επηρεάσει θετικά την αντίδρασή του στον χρόνιο πόνο και να βελτιώσει την αποτελεσματικότητα της θεραπείας του.
TENS
Ο όρος TENS προέρχεται από τα αρχικά των λέξεων  Transcutaneus Electrical Nerve Stimulation δηλαδή διαδερμικός ηλεκτρικός διεγέρτης των νεύρων και πρόκειται για μια μέθοδο που χρησιμοποιεί χαμηλόσυχνα ρεύματα για να διεγείρει τα αισθητήρια της αφής και της πίεσης. Τα ηλεκτρικά ερεθίσματα αυτών των αισθήσεων φθάνουν ταχύτερα στο οπίσθιο κέρας του νωταίου μυελού από το ηλεκτρικό ερέθισμα του πόνου, διότι χρησιμοποιούν παχύτερες και εμμύελες νευρικές ίνες. Με αυτό τον τρόπο και σύμφωνα με την θεωρία της πύλης των Melzack και Wall, πλημμυρίζουν με ηλεκτρικά ερεθίσματα αφής και πίεσης το οπίσθιο κέρας του νωτιαίου μυελού και κλείνουν κατά κάποιο τρόπο την «πόρτα» για τα ερεθίσματα του πόνου. Τα τελευταία δεν μπορούν πλέον να φθάσουν στον εγκέφαλο και προκύπτει αναλγησία.
Βέβαια η μέθοδος δεν είναι καινούργια, φαίνεται μάλιστα ότι είναι πολύ παλιά. Οι αρχαίοι Αιγύπτιοι χρησιμοποιούσαν τα ηλεκτρικά χέλια του Νείλου για αναλγησία, όπως αναφέρεται στον πάπυρο του Ebers, περί το 1550 π.Χ.
Υπάρχουν πολλές παραλλαγές της μεθόδου TENS αλλά δύο είναι αυτές που χρησιμοποιούνται: Τα χαμηλόσυχνα TENS (1-4 Ηz) και τα υψηλόσυχνα TENS (50-100 Hz). Τα πρώτα είναι για τους χρόνιους πόνους, τα δεύτερα για τους οξείς και μάλιστα είναι πιο αποτελεσματικά σε άτομα που λαμβάνουν οπιοειδή. Αρκετά άρθρα ανασκοπήσεων επιμένουν ότι τα ΤΕΝS είναι αποτελεσματικά στον μετεγχειρητικό πόνο, την οστεοαρθρίτιδα, την περιφερική διαβητική νευροπάθεια, την ινομυαλγία και σε μερικούς οξείς πόνους, όπως π.χ. σε ασθενείς με πόνους μετά από τραυματισμό της σπονδυλικής στήλης. Πάντως όλοι συνιστούν περισσότερες και υψηλής ποιότητας μελέτες σε μεγαλύτερο αριθμό ασθενών, έτσι ώστε να καθορισθούν με μεγαλύτερη ακρίβεια αφ’ ενός η «δοσολογία» δηλαδή η ένταση και η διάρκεια της εφαρμογής της μεθόδου, αφ’ ετέρου οι ενδείξεις των TENS (Vance C., et al. 2014).